صورت كثرت مطلقه است بىآنكه تنزل از مقام اطلاق كرده چنانچه در اصول تحقيق آن كرده شده . و چون حكم كثرت مندمج و مختفى است در اين مقام ازاين‌رو نيت در او مختفى گشته و رفع يدين كه صورت او آمده ركن نشده . و ركن ركوع اشارت به ثلاثه است از روى تنزل و ظهور نسبت كه صورت برزخيت است ميان وحدت « 1 » اصلى و وحدت كمالى . و اعتدال اشارت به اربعه است ، كه در او وحدت باز به صورت اطلاقى خود ظاهر گشته بعد از آنكه تنزل از علو وحدت به اسافل كثرت نموده بود . و سجود اشارت به خمسه است كه نهايت تنزل واحد است تارة از روى ظهور و تارة از روى اظهار . و جلوس اشارت به سته است ازآن‌رو كه صورت تمامى اوضاع « 2 » و حركات واقع گشته . و وضع سلام اشارت به سبعه است كه صورت ختم است ، چنانچه تحقيق آن گذشته . و هم بدين زبان وجهى ديگر هست از اين اعلى و اتم و بيان آن مشتمل بر تقسيمى است ، اولا از « 3 » آن اركان كه بعضى از آن اعالى واقع شده كه ظهور آن قبل از تنزل وجه مىباشد و بعضى اسافل كه بعد از تنزل ظاهر شوند . و چون صلاة حقيقتى اظهارى و كلمه‌اى اشعارى است ، اقتضاى تكرر كند باصولها و اركانها . چه اين مرتبه موطن تعاكس اشعه است و ظهور مقتضيات آن . و از براى اين است كه تكرار لازم او است و ساير اركانش اين‌قدر هست كه چون اسافل موطن نمود و كثرت كونى واقع گشته هرآينه آن تكرر در او بهتر مىنمايد « 4 » كه در اعالى ، چنانچه بر متيقظ پوشيده نماند . چون اين مقدمه روشن گشت ، ببايد دانست كه نماز ازآن‌رو كه آخر صور كونى واقع شده بايد كه مطابق كلمهء اولى باشد در سبعيت ؛ هم بر « 5 » آن

--> ( 1 ) - ب : ميان وحدت كمالى . ( 2 ) - ب : و حركت . ( 3 ) - ب : از اين . ( 4 ) - ب : مىنمايد چون اين مقدمه . ( 5 ) - ب : بر اين .